Donorlongen geven Els van der Beek nieuw kans

Het is erg belangrijk dot mensen een donorcodicil invullen", aldus Els van der Beek (34) uit Tolkamer. „Ik heb twee nieuwe longen, omdat iemand zo'n codicil ingevuld heeft en daarmee heb ik een nieuwe kans gekregen. Ik zie mijn nieuwe longen als cadeautje van de donor." Op I december vorig jaar heeft Els in bet ziekenhuis van Groningen een dubbelzijdige longtransplantatie ondergaan.

Els is geboren met de longziekte cystic fibrosis (CF) taaislijmziekte. Ondanks haar ziekte heeft ze altijd een normaal !even kunnen leiden. Ze werkte als activiteitenbegeleidster bij verstandelijk gehandicapten. Bovendien kregen zij en haar man twee kinderen. In 1999 werd haar ziekte ineens erger en ken Els steeds minder. Twee jaar lang lag ze aan de zuurstof op bed in de woonkamer in afwachting van nieuwe longen. Haar ouders namen door de week de zorg voor de kinderen op zich. Ze brachten ze naar school, gingen zwemmen en uitstapjes maken naar een pretpark. „liet was best moeilijk om de kinderen alleen in het weekend te zien, maar het ken niet anders." Haar toestand ging steeds verder achteruit. In juni 2001 ging het zo slecht met Els dot ze bovenaan op de urgentielijst geplaatst werd. Het was heel dubbel. Ik was heel erg bezig met dood gaan, want ik wist dot ik niet lang meer had als er geen passende donorlongen gevonden werden. Maar ik was ook heel erg bezig met bet kleine lichtpuntje van een transplantatie die uitkomst zou bieden. Ik wist zeker dot ik longen zou krijgen. Ik heb een sterke wil om te overleven, want ik heb zoveel om voor te (even zoals mijn kinderen Jip en Sam, mijn man Jan Peter, mijn ouders en het plezier in bet (even." Het wachten op geschikte longen duurde lang. Het leven wordt zo.anders. Je kunt helemaal niets meer en moet alles uit handen geven. Anderen doen je huishouden en voeden je kinderen op. Zelfs voor de kinderverjaardagen ken ik niets meer regelen. Maar je leert ook genieten van kleine dingen. Heel belangrijk is dat je het gevoel voor humor niet verliest. Bovendien had ik veel steun van familie, vrienden en kennissen die me kwamen opzoeken." Zelf deed Els ook haar best om de contacten te onderhouden. Ze stuurde zelfgemaakte kaarten bij verjaardagen. Ook bleek internet een prachtig medium voor contact met de buitenwereld. Ze mailde heel veel en op internet bezocht ze in de sinterklaastijd de sites van speelgoedwinkels. Op 30 november kwam bet verlossende telefoontje. Er waren geschikte longen gevonden. Geweldig nieuws, alleen Jip was bang dat Sinterklaas hem en Sam niet meer zou kunnen vinden nu ze plotseling naar opa en oma gingen logeren." Een dag na de operatie mocht Els al van de beademing af, zo goed werkten haar nieuwe longen. ,;Toen ik drie weken later thuis kwam, dacht ik dat ik alles weer kon: Maar dot viel tegen. Je moet helemaal opnieuw beginnen. Mijn spieren.hadden twee jaar lang niets gedaan en ook van de operatie deden mijn ribben pijn. Nu ben ik blij dot ik alles weer zelf kan. Ik doe het huishouden, sport weer en k hoop over enige tijd weer te gaan werken. Het is zo bijzonder om zelf weer dingen te kunnen. In bet begin was bet weer raar om de straat op te gaan. Ik ging in Zevenaar winkelen en er was zoveel veranderd. Ik heb nu weer heel veel energie om dingen te doen. Ik denk.dot ik de longen van een jong persoon heb gekregen die veel aan sport gedaan heeft."