Toen ik op de wachtlijst stond voor een harttransplantatie werd mijn directe omgeving (familie en vrienden) zich sterk bewust van de noodzaak van orgaandonatie. Zij beleefden nu in hun directe omgeving dat als ik geen (in mijn geval) hart van iemand anders zou krijgen ik daaraan binnen afzienbare tijd zou overlijden. Daardoor werden degene die nog niet als donor waren geregistreed accuut donor. Weer een 'level' verder, en daarmee bedoel ik hun familie en vrienden, reageerden met: "Ach gut, zo'n jong meidje, wat erg!" Maar ze deden niets.

Dat werd echter anders op het moment dat ik eenmaal geholpen was. Ze hoorden (en sommigen wilden me graag een keer zien) dat ik zo gigantisch was opgeknapt, dat ik van een grauw-grijs-gelige kleur in een blakende-roze-baby kleur veranderd was, dat ik geen pijn meer had, weer kon werken en zelfs sporten. Doordat ze mijn gezicht zagen veranderde hun houding ten opzichte van het doneren van organen na overlijden.

En dat heeft me aan het denken gezet. Blijkbaar werkt het zo dat als mensen een gezicht zien van degene die wachten op een orgaan of degene die door kunnen leven DANKZIJ een orgaandonatie, de houding ten opzichte van dit fenomeen verandert. Dus dacht ik als we nu een fotoboek publiceren met een korte beschrijving van die personen dan haal je het uit de anonimiteit zonder de regels van Eurotransplant aan te tasten, want die respecteren en volgen we volledig natuurlijk.